Nie ma Boga, więc kto jest?

     W Lublinie nie ma Boga! Tak, nie ma bo pisano o tym niedawno na billboardach, a wiele z pism lokalnych już z wyprzedzeniem poprowadziło kampanię w tym temacie, gdzie i kiedy plakaty zostaną umieszczone o takiej treści. 

    Aby podkreślić swoją frustrację w tym temacie, zdewastowano jeden z ołtarzy na ulicy Filaretów w Lublinie. Interesujące przy tym stało się to, że obok napisu "no God" umieszczono krzyż św. Piotra nazywany krzyżem satanistycznym. Więc nie ma Boga, ale ktoś lub coś - obok istnieje?

     Tak czy inaczej. Zawsze z ciekawością i szacunkiem odnosiłem się do osób niewierzących. Mi samemu trudno było by nie wierzyć, z pewnością dlatego wierzę. W rodzinie natomiast nauczono mnie szacunku do innego człowieka i szacunku do innych wyznań. Ich wspólne przebywanie w zgodzie obok siebie daje wspaniałe poczucie wspólnoty, jednolitej bo bogatej w różnorodności. Gdy jestem na Podlasiu obok kościołów stoją cerkwie, ludzie idą wspólnie do świątyń dyskutując, a po drodze rozdzielają się. Księża katoliccy wspólnie z prawosławnymi spotykają się w święta religijne, goszczą u siebie w domach. Protestanci i katolicy od dawna już prowadzą publiczne dysputy teologiczne łącząc się we wspólnej miłości do Boga. Zrozumienie i poczucie przynależności do wspólnego drzewa staje się przyczynkiem do porozumienia pomiędzy Chrześcijanami i Żydami. Będąc w tym roku w Turcji - kraju w pełni muzułmańskim, nikt nie obraził moich uczuć religijnych, nie zwrócono uwagi na krzyżyk na piersi, a wszyscy odnosili się do siebie z wzajemną sympatią i szacunkiem. Również wśród znajomych ateistów, nikt nie obraził moich uczuć religijnych, a ja nigdy nie szydziłem z ich niewiary.

     Tym bardziej trudno odnieść mi się do czegoś takiego jak na zdjęciu powyżej. Być może to wynik frustracji chuligańskiej, a jednocześnie symbol naszych czasów. 

       Ktoś powiedział, że głupota nie boli. Tu jednak ból, aż krzyczy, zadziwiające że tylko jednym wykrzyknikiem, za to po angielsku.

Podlubelskie grzybobranie.

     Korzystając z pięknej pogody postanowiłem wspólnie z my friendem Rafałem wybrać się na grzybobranie do jednego z podlubelskich lasów. Jako, że na grzybach znam się raczej niewiele zdałem się na doświadczenie kolegi i jego troskę o moje zdrowie. Mijając połacie pięknych białych grzybków, zwróciłem uwagę: 

"- Rafał, zbierać pieczarki?"

"- Taaak, w środku lasu, to na pewno pieczarki, zbieraj!"

    W tym głosie wyraźnie wyczułem ironię dla mojej żadnej wiedzy na temat tego co należy zbierać. Zrezygnowany postanowiłem wykorzystać ten czas na sfotografowanie grzybów, których z pewnością jeść nie należy (na zdjęciach powyżej) ale przynajmniej nieźle się prezentują.

    Jednak kolejne dwie godziny chodzenia po lesie zaowocowały sporą siatką jadalnych już opieńków i popularnych podgrzybków zajączków. 

     Po powrocie do Lublina, poczułem że jestem zatruty, zatruty świeżym leśnym powietrzem. Dodatkowo prysznic wzmógł uczucie senności i zmęczenia spacerem. Kolejnego dnia miejskie powietrze przywróciło mój organizm do równowagi, jednak od tamtego dnia jestem zwolennikiem grzybobrania i  dotleniania organizmu wycieczką poza miasto, a do lasu najlepiej!

Nowa miejska moda w Lublinie

     Jak na jesień przystało ciepło się ubraliśmy i wyszliśmy na zakupy na targ przy ul. Ruskiej w Lublinie. Targ jak targ, jednak kolorytu tu z pewnością nie brakuje. Uwagę naszą przykuło pewne stoisko z szalikami lub szalami jak kto woli, które lansowało zgoła inną modę od powszechnie obowiązującej i to nie wspominając o obecnej chłodnej porze roku. 

    Otóż Pani sprzedawczyni proponuje kobietom ubierać się jedynie w szaliki, pod warunkiem dokładnego owinięcia szyi, dzięki czemu przeziębienie zostanie wykluczone. Propozycja dosyć ekscentryczna, jednak chętnych na szale nie brakowało, a chwilami stoisko przeżywało istne oblężenie.

     Cóż, nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony jestem konserwatystą, z drugiej strony pomysł ciekawy i zasługujący na przedstawienie.